พิจารณา‘ปัจจัย’เมื่อไม่สะดุ้ง จิตย่อมร่าเริง

พิจารณา‘ปัจจัย’ เมื่อไม่สะดุ้ง จิตย่อมร่าเริง

S08E62

Time index

[02:23] พิจารณา “เหตุปัจจัย” | ไม่ฟุ้งไปภายนอก ไม่ตั้งสยบในภายใน 

[05:44] กระบวนการที่ทำให้เกิดความคิด

[10:35] เมื่อจิตฟุ้งไปซ่านไปในภายนอก และวิธีแก้

[27:27] ความคิดแบบพระพุทธเจ้า

[35:12] วงรอบการพัฒนาจิต

[39:19] เมื่อจิตตั้งสยบอยู่ในภายใน และวิธีแก้

[43:03] จิตที่ดี ต้องฝึกได้ สั่งได้

[51:35] เพราะไม่มีความยึดมั่นถือมั่น จิตจึงไม่สะดุ้ง

ไม่ฟุ้งไปซ่านไปในความคิดไม่ว่าจะเรื่องดีหรือเรื่องไม่ดี ด้วยสติที่รักษาจิต ไม่ตั้งสยบอยู่ในภายในด้วยการเห็นโทษ คือ ความไม่เที่ยงของในสมาธินั้น เมื่อไม่ติดอยู่ในสิ่งนี้ คือ ไม่มีความยึดมั่นถือมั่น แม้ในความคิดนึกภายนอก คือ ไม่ฟุ้งไปไม่ซ่านไปในภายนอก ไม่มีความยึดมั่นถือมั่นแม้ความสงบจากสมาธิที่เกิดขึ้นจากในภายใน คือ ไม่ตั้งสยบอยู่ในภายใน พอไม่ยึดถือทั้งนอกและใน ก็จะไม่สะดุ้ง

ไม่สะดุ้งไปตามการเปลี่ยนแปลงของความคิดบ้างของสมาธิในภายในบ้าง ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นรูปเวทนาสัญญาสังขารหรือวิญญาณในภายนอกในภายใน ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นขันธ์ห้าที่หยาบละเอียดเลวประณีต มีในที่ไกลหรือว่าที่ใกล้ อดีตอนาคตหรือปัจจุบัน เมื่อไม่สะดุ้งสะเทือนเปลี่ยนแปลงไปตามความเปลี่ยนแปลงของขันธ์ทั้ง 5 จิตนั้นก็ดำรงอยู่ด้วยดี มันก็มีความร่าเริงมีความพ้น นั่นคือวิมุต จิตที่มีวิมุตเป็นที่แล่นไปสู่ จิตนั้นจะมีนิพพานเป็นที่แล่นไปสู่ สามารถที่จะเย็นคือนิพพาน เย็นอยู่ในภายใน พ้นทุกข์เลย ในที่ ๆ อยู่นี่แหละ

107
1
นาทีในการอ่าน