อุปัทวะ 3 ประการ

อุปัทวะ 3 ประการ

S08E34

Time index

[00:07] เริ่มปฏิบัติ ด้วยอานาปานสติ & พรหมวิหาร 4

[02:12] เริ่มใต้ร่ม การศึกษาธรรมจะเป็นโทษภัยได้ ถ้าศึกษาไม่ถูกต้อง จะศึกษาถูกต้องได้ จิตต้องเป็นสมาธิ

[03:47] อุปัทวะ 3 ประการ มาใน มหาสุญญตสูตร / อุปมาเหมือนเรือน / อุปมาหมู่บ้านถูกปล้น / อุปมาตกหลังช้าง

[09:43] อุปัทวะของการประพฤติพรหมจรรย์ พูดเรื่องขวางหนทางธรรมทำให้เกิดความเสื่อม กลับกำเริบ สุดท้ายเวียนมาเป็นคนมักมาก / ความหมาย มักมาก 

[13:24] อุปัทวะของ อาจารย์ / ศิษย์ เพราะผู้สอนไม่ได้เป็นสัมมาสัมพุทธเจ้า คำสอนไม่ได้เป็นสวาขาตธรรม ทั้งผู้สอนและผู้นำไปปฏิบัติจะมีการกลับกำเริบของกิเลสได้อีก

[22:28] เหตุที่ทำให้เสื่อมไป / ระดับความเสื่อมมีหลายระดับ /ความเสื่อมไปหากาม จะอยู่ไม่เป็นสุข

[28:23] ตย. เจ้าลิจฉวี สุนักขัตตะ บวชแล้ว จิตใจเป็นสมาธิ ได้ตาทิพย์ สามารถเห็นเทวดาได้ แต่ต้องลาสิกขาไป เพราะไปคลุกคลีกับเจ้ามหานามะ หลังสึกไปแล้ว สมาธิเสื่อม เสพกาม จิตใจก็เสื่อม ความดีก็ถูกฆ่าไป

[30:24] ตย. ลูกศิษย์พระมหากัสสปะ ได้สมาธิฌาณ 4 จิตใจสงบมาก แต่เหตุเพราะไม่สำรวมอินทรีย์ จิตใจจึงถูกราคะเสียดแทง ทำให้ต้องลาสิกขาไป

[35:35] มิตรปฏิบัติ การเรียกร้องพระพุทธเจ้าด้วยความเป็นมิตร / ตย. เกวัฏฏะ ที่แสวงหาทางออกไม่ถูกต้อง

[40:53] ยังมีคำสอนที่ดีอยู่ เป็น สวาขาตธรรม

[45:02] สรุป ศีล สมาธิ ปัญญา ทำให้มันละเอียดยิ่งๆขึ้นไป การปฏิบัติตามทางของเราจะก้าวหน้าขึ้นไปได้ จนถึงปัญญาชั้นโลกุตตระ กำจัดอาสวะกิเลสแล้ว มันจะไม่กลับกำเริบอีก

  อุปัทวะ มาใน มหาสุญญตสูตร หมายถึง ภัยอันตราย เครื่องข้อง ที่จะมาขัดขวางให้ความดีของเราลดน้อยลงไป หรือ เสื่อมไป มี 3 ประการ แต่ที่เป็นอันตราย เป็นทุกข์ เผ็ดร้อนยิ่ง คือ อุปัทวะของผู้ประพฤติพรหมจรรย์ซึ่งถ้ามันเสื่อมหรือกลับกำเริบแล้ว ท่านเปรียบเทียบกับคนที่ขึ้นหลังช้างหรือ เรือนยอด แล้วตกลงมา ถ้าเมื่อตกลงมาแล้วจะอันตรายมาก เป็นภัยอันตรายที่เมื่อเราขึ้นไปที่สูงแล้วเราอย่าพลาด เรื่องปัญญา สมาธิอาจจะยังได้ไม่เต็มที่ แต่เรื่องศีลให้มันได้เต็มที่ ตกลงมาก็ยังไม่ถึงพื้น ศีล สมาธิ ปัญญา ทำให้ละเอียดยิ่งๆขึ้นไป การปฏิบัติตามทางของเราจะก้าวหน้าขึ้นไปได้ จนถึงปัญญาชั้นโลกุตตระ กำจัดอาสวะกิเลสแล้ว มันจะไม่กลับกำเริบอีก ท่านจึงเรียก นิพพาน คือ ความเย็น ความสงบ ท่านจึงบอกว่า  “ นิพพานัง ปรมัง สุขัง , นิพพานัง ปรมัง สุญญัง” คือ สูญจากกิเลส และ สุขจากความไม่มีกิเลส ไม่กลับกำเริบให้เป็นอุปัทวะอันตรายขึ้นอีก

105
1
นาทีในการอ่าน