กล้ารักตน ก้าวพ้นคุกสังสารวัฏ

กล้ารักตน ก้าวพ้นคุกสังสารวัฏ

S02E30

Time index

[03:02] ประเด็นเรื่องนักโทษ | พ้นโทษ ตนเองและสังคม ทำอย่างไร

[05:59] ความยุติธรรมที่ไม่อาจยุติ ถ้ามีการเปรียบเทียบ 

[09:26] คน | มามืดมาสว่าง ต้นทุนไม่เท่ากัน

[10:51] ความเพียร | แรงที่ใส่ไป ต้องไม่เท่ากัน

[12:30] การยอมรับจากสังคม | หวังการยอมรับจากคนอื่น ต้องยอมรับตนเองก่อน

[17:24] พัฒนาตน คือรับผิดชอบตนเอง

[20:13] ไม่รักตนเอง ไม่ให้โอกาสตนเอง ไม่ให้อภัยตนเอง ขี้เกียจ ไม่อดทน

[27:33] รักตน ให้โอกาสตน คือให้อภัยตน

[28:11] เมตตา/กรุณาในตน | เริ่มจากลมหายใจ

[32:29] อดทน ไม่เกี่ยงงาน ไม่เลือกมาก ขยัน

[39:32] ความหวังคือกำลังใจ | อยู่ในใจ กล้า "ตัดสินใจ" ทำความดี

[43:14] จากภายใน ค่อยออกมาภายนอก

[45:58] คุกคือสังสารวัฏ | ทุกคนถูกขัง ด้วยตาหูจมูกลิ้นกายใจ วนกันอยู่ในนี้ จะพ้นได้ ประตูสู่นิพพานอันเป็นอมตะเปิดไว้แล้ว ทางมีอยู่ ปฏิปทามีอยู่ มั่นใจ กำลังใจ ตัดสินใจ ปลงศรัทธาลงไปเถิด

หวังว่าจะได้รับโอกาสจากสังคม หวังว่าจะได้รับความรักจากคนอื่น ต้องเริ่มด้วยรักตัวเอง ต้องเริ่มด้วยให้โอกาสตัวเอง ความหวังจริง ๆ นั้นหมายถึง กำลังใจ ต้นทุนคนเรามันไม่เท่ากัน ประเด็นสำคัญอยู่ที่การพัฒนา

กำลังใจจะเกิดขึ้นจากในภายในได้ นั่นคือความหวัง คือความตั้งใจ กำลังใจที่จะเกิดได้นั่นคือความกล้า ความกล้าในการที่จะตัดสินใจ ทำไมเขาถึงใช้คำว่า “ตัด” ทำไมเขาถึงใช้คำว่า “ใจ” เพราะในใจเราต้องตัด ต้องละ สิ่งที่ไม่ดี คุณจะตัดเชือกเก่า ๆ ตัดความอาฆาตเก่า ๆ ตัดเรื่องที่ไม่ดีเก่า ๆ ต้องตัดใจตรงนี้ให้ได้ ตัดออกนี่คือตัดสินใจ 

พอมีความหวังมีกำลังใจ นั่นคือความกล้า ความกล้านี่แหละทำให้เกิดการพัฒนาตนเองได้ ทำให้เราไม่ขี้เกียจได้  ให้มีความอดทน ให้ไม่โทษคนอื่น แต่รับผิดชอบตนเอง รับผิดชอบตนเอง มันก็เกิดการพัฒนาตนเอง พอเราพัฒนาขึ้น ๆ ชีวิตเรามันดีขึ้นได้

จริง ๆ แล้ว ความดีมันเกิดเดี๋ยวนี้เลย ไม่ต้องว่าจะเอาพรุ่งนี้ ชั้นถึงว่าจะดีได้ ดีได้เดี๋ยวนี้ วันนี้ วินาทีนี้ ด้วยการที่ตั้งจิตของเราให้มันถูกต้อง ด้วยเริ่มจากการที่เราตัดสินใจตรงนี้ ให้มีความหวัง ความหวังตรงนี้แหละ คือกำลังใจจริง ๆ

141
1
นาทีในการอ่าน