ยุติการผูกเวรด้วยสติและปัญญา

ยุติการผูกเวรด้วยสติและปัญญา

S02E24

Time index

[03:51] แค้นเคือง ผูกเวร เช่น นักเรียนต่างสถาบัน ถึงขนาดเอาชีวิตกัน ไม่สามารถปล่อยวาง ให้อภัยได้

[13:01] โทษของความโกรธ 7 อย่าง    

[16:40] ตัวอย่างการผูกเวร 

[30:03] กระบวนการยุติธรรม    

[37:34] ตัวอย่างที่เคลียร์ได้

[40:42] ตั้งสติไว้กับความดี ไม่ใช่ตั้งความพอใจไว้ในสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เพราะนั้นจะเป็นเหตุปัจจัยที่จะทำให้เกิดความขัดเคืองใจ

[45:22] นึกถึงความชั่วความไม่ดีของเรา และเห็นโทษของมันได้ นั่นคือความดีเกิดขึ้นในจิตใจของเรา เป็นสัมมาสติ นั่นคือปัญญา

[50:02] โทษของวัฏฏะของสังสารวัฏ เป็นธรรมดาของโลก

[54:18] ให้อภัยคนละประเด็นกับยุติธรรม: ถ้ามันจบในจิตที่ให้อภัยเขาได้ กระบวนการยุติธรรมจะมีหรือไม่มีไม่ใช่ปัญหา 

[56:33] สรุป: มีพุทโธธัมโมสังโฆ เป็นที่พึงที่ระลึกถึง มีสติมีปัญญา

ถ้านึกถึงความดีไม่ได้ เห็นโทษของความไม่ดีไม่ได้ มีปัญญาไม่ได้ ความโกรธมันต่อเนื่องไป ๆ เหมือนงูกับพังพอน หมีกับไม้ตะคร้อ มนุษย์หมาป่ากับแวมไพร์ ผูกกันไปเรื่อย ๆ ต่อให้มีกระบวนการยุติธรรมยังไงมันไม่จบ จบที่ศาลที่ตำรวจได้ก็จริง จบที่อัยการด้วยกระบวนการยุติธรรม แต่ในใจมันไม่จบ เจ็บแล้วถ้าไม่จบ เจ็บฟรีนะระวังให้ดี แต่ถ้าเจ็บแล้วจะจบ ให้จบลงที่ใจของเรา นึกถึงความดีของเราบ้างของคนอื่นบ้าง

ใจของเรา มันเป็นช่องทางที่ให้เกิดรับรู้เรื่องราวต่าง ๆ ผูกเป็นเงื่อนปม เป็นกรรมกันมาอย่างนี้แล้ว ทำให้เรามีกายนี้ กรรมเก่าคือกายนี้ มันมาแล้ว ดังนั้น เราไม่ควรที่จะปล่อยให้มันไปตามเส้นทาง ถูกชักจูงลากไปเหมือนลิงห้อยโหนตัวไปตามกิ่งไม้ในป่าใหญ่ แต่ให้มาผูกตั้งไว้อยู่กับเสาเขื่อนเสาหลัก มีพุทโธ ธัมโม สังโฆ เป็นที่พึงที่ระลึกถึง ถ้าจะไประลึกถึงความไม่ดี ความชั่วของคนอื่นนั้น อย่างใดอย่างหนึ่งนั้น มันไม่จบ

ระลึกถึงความดี เริ่มจากพุทโธ ธัมโม สังโฆ เป็นสัมมาสติได้ ความไม่ดีใดผ่านมา จะเห็นโทษของความไม่ดีได้นั้น นั่นคือปัญญา มีสติมีปัญญาจะทำความที่เราไม่ผูกเวรกัน ให้อภัยกัน ทำให้มีคุณธรรม กุศลธรรมต่าง ๆ เกิดขึ้นได้

82
1
นาทีในการอ่าน