พระมหากาล ผู้ไกลจากกิเลส

พระมหากาล ผู้ไกลจากกิเลส
S011E03

Time index

[00:56] ธรรมบทแปลเรื่องจุลกาลและมหากาล

[04:49] มหากาลฟังธรรมแล้วลาน้องชายไปบวช

[13:36] พระมหากาลพิจารณาศพกุลธิดา

[15:46] พระมหากาลบรรลุพระอรหัต

[23:32] พระมหากาลเป็นผู้ไม่หวั่นไหว

[33:40] พระมหากาลเหาะหนีภรรยา

[42:11] บทที่พระมหากาลบรรลุธรรม

[47:12] การรู้ประมาณ กามมันละเอียดไม่ใช่แค่การแสวงหา การรับ การบริโภค ยังรวมการเก็บและการสละออก

[55:00] ฝึกจิตให้มีสมาธิ ดั่งภูเขาหิน ให้มีปัญญา ดั่งยอดเพชร เริ่มจากเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เรารักษาศีล ศีลจะรักษาเรา รักษาศีลให้ดี เป็นพื้นฐานให้มั่นคง พยายามก่อให้เกิดศีลอันเป็นไปเพื่อสมาธิ

เครื่องรังควานต่าง ๆ นั้นเหมือนกิเลส พอไม่สำรวมอินทรีย์ ทำผิดเล็กน้อย ไม่รีบแก้ไข ดัดตัดให้ตรง ขยายเป็นความผิดที่มากขึ้น ๆ สุดท้ายรากคว่ำชี้ฟ้า พระมหากาลเปรียบเหมือนต้นไม้ที่มีรากมั่นคง เหมือนภูเขาหินทั้งแท่ง ไม่มีช่องว่างในภายใน ไม่สั่นสะเทือนสะท้าน

จะฝึกจิตให้มีสมาธิดั่งภูเขาหิน ให้มีปัญญาดั่งยอดเพชร เริ่มจากเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ รักษาศีลให้ดี รู้จักสำรวมในอินทรีย์ทั้งหลาย รู้ประมาณในโภชนะอยู่เสมอ ไม่เกียจคร้าน มีความเพียรปรารภ ด้วยการเสพเสนาสนะอันสงัดอยู่อย่างต่อเนื่อง รู้จักสันโดษในบริขาลตามมีตามได้ พอทำให้ดีขึ้น จะได้สมาธิที่มั่นคง ชนิดที่เหมือนภูเขาหิน ปัญญาเราจะมีความคมมากทีเดียว

สุภานุปสฺสึ วิหรนฺตํ     อินฺทฺริเยสุ อสํวุตํ

โภชนมฺหิ อมตฺตยญฺญุ     กุสีตํ หีนวีริยํ

ตํ เว ปสหติ มาโร     วาโต รุกฺขํว ทุพฺพลํ.

อนุภานุปาสฺสึ วิหรนฺตํ     อินฺทฺริเยสุ สุสํวุตํ

โภชนมฺหิ จ มตฺตตญฺญุ     สทฺธํ อารทฺธวีริยํ

ตํ เว นปฺปสหติ มาโร     วาโต เสลํว ปพฺพตํ.

 

“ผู้ตามเห็นอารมณ์ว่างาม ไม่สำรวมในอินทรีย์ทั้งหลาย

ไม่รู้ประมาณในโภชนะ เกียจคร้าน มีความเพียรเลวทรามอยู่ ผู้นั้นแล มารย่อมรังควานได้,

เปรียบเหมือนต้นไม้ที่มีกำลังไม่แข็งแรงลม รังควานได้ฉะนั้น.

(ส่วน) ผู้ตามเห็นอารมณ์ว่าไม่งาม สำรวมดีในอินทรีย์ทั้งหลาย

รู้ประมาณในโภชนะ มีศรัทธาและปรารภความเพียรอยู่

ผู้นั้นแล มารย่อมรังควานไม่ได้, เปรียบเหมือนภูเขาหิน

ลมรังควานไม่ได้ ฉะนั้น.”

– ข้อความจากธรรมบทแปล ๖. เรื่องจุลกาลและมหากาล [๖]

 

อนิจฺจา วต สงฺขารา     อุปฺปาทวยธมฺมิโน

อุปฺปชฺชิตฺวา นิรุชฺฌนฺติ     เตสํ วูปสโม สุโขติ ฯ

 

“สังขารทั้งหลายไม่เที่ยงหนอ มีอันเกิดขึ้นและ

เสื่อมไปเป็นธรรมดา, เกิดขึ้นแล้วย่อมดับไป

ความสงบแห่งสังขารนั้นเป็นสุข”

-พุทธพจน์-

นิทานพรรณนา
22
1
นาทีในการอ่าน