อาฆาตวรรค : ธรรมซึ่งเป็นที่ระงับความอาฆาต

ภิกษุทั้งหลาย ธรรมเป็นที่ระงับความอาฆาตซึ่งเกิดขึ้นแก่ ภิกษุโดยประการทั้งปวง มีอยู่ ๕ ประการ คือ

  • ความอาฆาตพึงบังเกิดขึ้นในบุคคลใด พึงเจริญเมตตาในบุคคลนั้น ๑
  • ความอาฆาตพึงบังเกิดขึ้น ในบุคคลใด พึงเจริญกรุณาในบุคคลนั้น ๑
  • ความอาฆาตพึงบังเกิดขึ้นในบุคคลใด พึงเจริญอุเบกขาในบุคคลนั้น ๑
  • ความอาฆาตพึงบังเกิดขึ้นในบุคคลใด พึงถึงการ ไม่นึกไม่ใฝ่ใจในบุคคลนั้น ๑
  • ความอาฆาตพึงบังเกิดขึ้นในบุคคลใด พึงนึกถึงความ เป็นผู้มีกรรมเป็นของๆ ตนให้มั่นในบุคคลนั้นว่า ท่านผู้นี้เป็นผู้มีกรรมเป็นของๆ ตน เป็นทายาทแห่งกรรมมีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่ง จักทำกรรมใด ดีก็ตามชั่วก็ตาม จักเป็นทายาทของกรรมนั้น ดังนี้ ๑

    ภิกษุทั้งหลายพึงระงับความอาฆาตในบุคคลนั้นด้วยประการฉะนี้ ฯ