รู้ตายจึงพ้นตาย

"ความตายนี้ไม่เที่ยง"...นี้เป็นพุทธพจน์พระพุทธเจ้าทรงตรัสไว้ว่า  “ความแก่และความตายคือชราและมรณะ เป็นของไม่เที่ยง อันปัจจัยปรุงแต่งแล้วอาศัยกันและกันเกิดขึ้น แล้วมีความสิ้นไปเป็นธรรมดา มีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา มีความจางคลายไปเป็นธรรมดา มีความดับลงไปเป็นธรรมดา เพราะไม่รู้ ตามลำดับ เพราะไม่แทงตลอดซึ่งธรรมที่อาศัยกันและกันเกิดขึ้น นี่แหละจิตของหมู่สัตว์ จึงเป็นเหมือนกลุ่มของด้ายยุ่ง ยุ่งเหยิงเหมือนความยุ่งเหมือนกลุ่มด้ายที่หนาแน่นไปด้วยปม พันกันยุ่งเหยิงเหมือนเชิงหญ้ามุนชะและหญ้าปัพพะชะดังนี้ ย่อมไม่ล่วงพ้นสังสาระที่เป็นอบายทุคติวินิบาตไปได้”

เหตุปัจจัยของความแก่และความตายจริง ๆ คือความเกิด ถ้ามีการเกิดย่อมมีการตายแน่นอน เหตุปัจจัยของการเกิดคือตัณหาอวิชชา เหตุปัจจัยของการเกิดจะดับสิ้นไปคือต้องละตัณหาอวิชชา เห็นโทษของความตาย พิจารณาถึงเหตุปัจจัยของความตาย ตั้งสติ ทรงจิตอยู่ในอริยะมรรคมีองค์แปด จะละตัณหาอวิชชาได้ เมื่อดับความเกิดได้ย่อมพ้นจากความตาย