สากัจฉาธรรม : ผู้ชนะสงครามที่ชนะได้ยาก

...ถ้าอดทนถูก จะไม่ทุกข์ใจ...อดทนอย่างไรไม่ให้เก็บกด คือ ถ้าเราอดทนแล้วอกุศลธรรมเกิด แล้วเราดันไปเก็บอกุศลธรรมไว้ เก็บอกุศลธรรมไว้ เก็บอกุศลธรรมเอาไว้ ซักวันนึงมันต้องระเบิดแน่นอน...อกุศลไม่ได้ให้เก็บ อกุศลธรรมต้องละ...

...ไอ้วาจาร้ายกาจที่เราถูกกระทบเนี่ยะ เราต้องอดทนในการที่จะไม่โต้ตอบ อดทนในการที่จะไม่โกรธ แต่ถ้ามันโกรธขึ้นมา ทำยังไง ต้องรีบละ ต้องรีบละ ในการที่จะละความโกรธ ข่มความโกรธ ไม่ให้ความโกรธเกิดขึ้น ถ้ามันเกิดต้องรีบละ คืออดทนมันช่วยตอนที่ยังไม่เกิด แต่ถ้ามันเกิดแล้ว เราต้องรีบละมันออกไป...

...วิธีการละความโกรธได้...การนั่งสมาธิภาวนาช่วยได้แน่นอน...คือการทำจิตด้วยเมตตาตั้งแต่ก่อน...ถ้าใจมีเมตตตาอยู่ก่อนแล้ว...เต็มเปี่ยมอยู่ก่อนแล้ว คนที่จะมาจุดไฟให้ มันไม่ได้ เขาจะมาทำจิตของเราให้โกรธไม่ได้ เราจะทำยังไงล่ะ เราก็ต้องมีจิตเมตตา แผ่ไปยังสัตว์โลกทั้งปวง โดยมีคนนั้นเป็นอารมณ์...

...อันนี้เป็นเครื่องทดสอบใจของเราเฉยๆว่า อดทนยังไงให้มันถูกโดยในการที่จะทำยังไงให้ใจของเราชนะความโกรธให้ได้...

...คนที่ชนะความโกรธได้นี่นะ เป็นผู้ที่ชนะสงครามที่ชนะได้ยาก อะไรที่ชนะความโกรธได้ ความเมตตาเท่านั้น...ความเมตตาเท่านั้น จะชนะความโกรธได้ ความเมตตานั้น ต้องเจริญมาแล้วแต่ก่อน ทำให้มาก เหมือนยานเครื่องนำไป ทำให้เป็นที่อาศัยได้....

ออกอากาศวันอาทิตย์ที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557

ตอบคำถามจาก : คุณ Peach / คำถามทาง Website

คำถามโดยย่อ :
แต่ก่อนเป็นคนชอบพูดจาประชดประชัน เหน็บแนมคนอื่น แต่ไม่ว่าตรงๆ แต่หลังจากได้มาปฏิบัติธรรม ก็พยายามไม่พูดจา เสียดสี ประชดประชันผู้อื่น ซึ่งใช้ความพยายามมาก..อดทน ต่อทุกคำเหน็บแนม...# แต่ยิ่งพยายามไม่ทำ ไม่ตอบโต้ ก็ยิ่งเจอมากขึ้น มากขึ้น ได้ย้ายที่ทำงานมา 4-5 ที่ ก็จะโดนประชด ประชัน พูดจาเหน็บแนมตลอด...ก็พยายามอดทนไม่โต้ตอบ ดั่งที่ตั้งใจไว้นั้น แต่มันกลับยิ่งเจอมากขึ้นๆ บางครั้งก็ร้องไห้ เลยทีเดียว.... เวลาผ่าน 7 ปีที่พยายามแล้ว ก็ยังเจอเหมือนเดิม ยิ่งพยายามข่มใจไม่ตอบโต้ มันยิ่งมีสิ่งเร้า..คำพูดประชดประชันของคนพวกนั้นมากขึ้น บางครั้งทำให้จิตใจเราเสียใจ เพราะอยากตอบโต้ อยากมาก แต่ก็ต้องข่มใจลง ..เงียบไป...
จึงอยากถามว่า ทำไมเจอสิ่งเร้าพวกนี้ตลอด ทั้งๆ ที่เวลาก็ผ่านมาหลายปี และก็ได้เพียรพยายามไม่ทำสิ่งเหล่านั้น...มันกลับเจอหนักตลอด ตอนนี้ก็เริ่มปลงๆ แต่บางครั้งมันก็เกิดภาวะเศร้าเข้ามาที่จิตใจ..ช่วยแนะนำแนวทางให้ปฏิบัติว่าควรจะทำอย่างไรไม่ให้ใจมันเศร้าเวลาเจอสิ่งเร้าเหล่านั้นและข่มใจลงได้จากใจจริง